Het is zover, ik kan weer bloggen op weblog en met mij vele anderen. Wat duurde het lang. In de zomervakantie had ik regelmatig geschreven met het idee, dat kan straks allemaal lekker op weblog. Niets van dat alles. Het bleek een heel wat grotere klus te zijn. Vele mensen zijn vermoedelijk verhuisd met hun weblog. Ik kakte wat in, schreef niet meer en dat voelde niet goed. Alsof ik dit platform nodig heb als steuntje in de rug om te schrijven. Jammer is wel dat de hele loop eruit is, gaan mensen überhaupt nog wel kijken op dit adres? Moet ik weer opnieuw gaan bedenken of ik het wel aan facebook wil koppelen, zucht. En de volgende klus ligt alweer klaar, me verdiepen in dit nieuwe menu wat mij minder gebruiksvriendelijk overkomt. Hopenlijk is dat een kwestie van uitproberen en wennen, en wellicht valt het mee.

Toch heeft het ook een positieve kant, leren geduld te beoefenen, erachter komen wat je nodig hebt om lekker te schrijven en nieuwe kansen die aan de horizon gluren. En ik, ik ga mee in de flow die ik ooit zelf heb gecreëerd.

Gisteren was het zover, zoonlief van 6 jaar ging bij zijn vriendje logeren. Nou heeft hij natuurlijk wel eens vaker gelogeerd, maar dat was altijd bij opa en oma of bij tante en oom plus neefjes. Familie is dan toch anders, dichterbij dan bij een vriendje. Zoonlief en vriendje stonden te springen en te dansen van plezier. 

Ondertussen hadden wij natuurlijk de kleinste boef alleen thuis en zo alleen was hij ook meteen stuk minder boefig. Ik had me nooit zo sterk gerealiseerd dat hij altijd met zijn broer aan het 'strijden' is om aandacht. Met hem dus na het avondeten een stukje gefietst, een ijsje eten en even op bezoek bij een familielid. Daarna laat terug en na dit opblijven, viel hij dan ook zonder gemekker in slaap. Ondertussen op het logeeradres werd er nog druk chips gegeten in bed, moest de kruimeldief eraan te pas komen en had mijn stoere bink wel heel eventjes gezegd dat hij zijn mama wou. Antwoord wat hij kreeg ' Ja maar mama slaapt al'. Meneer dacht even na en zei toen 'Doe dan maar een verhaaltje'. Einde van het verhaal kreeg hij niet mee, hij sliep toen al. 

Vanmiddag kwam hij dan ook moe en voldaan terug. Hij had het superleuk gehad op zijn eerste logeerpartijtje bij een vriendje. Kleine jongens worden dan toch echt wel heel groot. Helaas had hij wel last van een loopoor, nu rechts (links is net over). Gelukkig heb ik de oordruppels nog in huis, dus dat is het probleem niet. Maar een beetje last had hij er wel van. Dus kruipt hij lekker tegen me aan op de bank, zegt vooral dat ik er moet blijven want Tom & Jerry kijken is ineens heel spannend. En niet veel later, vallen zijn oogjes dicht en slaapt ie. Heerlijk dat hij het zo leuk heeft gehad en fijn ook om hem weer thuis te hebben. Logeerpartijtjes, altijd leuk !!!

Een mooie zomeravond. En waar breng ik die door? Achter de computer. De tuin heb ik gehad, even een boekje lezen, maar de wind werd wat frisser, dus verkas ik naar binnen. Even hyves en facebook checken is een dagelijks ritueel geworden, nog net geen verslaving. En daarna toch maar weer is naar weblog, omdat ik het schrijven wel kan laten soms. Maar nu niet wil omdat ik nu net een uurtje niets om handen heb en mezelf dus dwing om te schrijven.

Laatst zag ik een klein stukje van het interview wat Oprah had met J.K Rowling. Wat me is bij gebleven is dat ze zei "natuurlijk schrijf ik nog elke dag, ik zou niet anders kunnen, ik moet schrijven". Ik weet niet of het bij mij een heilig moeten is, ik weet wel dat ik me er veel beter bij voel als ik wel schrijf. Het hoeft niet altijd om iets heel bijzonders te gaan, maar op een of andere manier schoont het mijn gedachten en dus mijn hoofd. Als ik nou is wat zinnigs zou schrijven, kun je nagaan hoe dat dan zou voelen? Waarschijnlijk als een complete restauratie of make-over. 

En dus log ik in op web-log en zie ik dat 4 augustus (wow, zo snel al) web-log migreert. Ik heb geen flauw idee wat het uiteindelijk zal inhouden voor mijn bloggen. Zoveel spannends doe ik er nu al niet mee. En ik zou het wel willen hoor, maar ik heb de rust er niet voor om uit te vogelen  hoe ik al die extraatjes kan pimpen op mijn site. Dus blog ik rustig door, letters, woorden, zinnen in plaats van beweging, beeld en interactieve shit. 

Facebook is ook zoiets. Een paar maanden terug ben ik er toch maar in mee gegaan. En nu zie je hyves langzaam leegstromen en facebook volstromen. Het valt me op dat met name de mannen van het facebook zijn. Ineens zie je dat ze ook dagelijks of meerdere keren per dag hun status aanpassen aan hun activiteiten en elke nitwit plaatst foto's erop met hun nieuwerwetse mobieltjes. Want die zijn er niet om te bellen, neehee die zijn er om foto's en filmpjes te maken en meteen te integreren bij alle sociale media. Jongeren (en ouderen) kunnen niet meer zonder smartphone. Dat is hun wereld, vrienden, familie, foto's, muziek, spelletjes en noem maar op. Twitter heb ik zien opkomen en heel bewust langs me heen laten gaan.

Ik was blij met mijn nieuwe supergoedkope abonnement, mijn oude telefoon die hield ik. Hij deed het toch? Bellen en zelfs een qwerty toetsenbordje voor het snellere smsen. En nu heb ik een heel klein beetje spijt, als ik al die mogelijkheden zie van de smartphones. Waarom wil ik dat nou? Waarom willen al die mensen hun hele leven delen met anderen, waaronder ook vele onbekenden. Moet je laten zien hoe goed, fijn, spannend, bijzonder en leuk jouw leven is? Hebben die momenten geen waarde als je het niet deelt met tientallen, honderden anderen? Of is het gewoon hoe meer, hoe beter. En juist ik zou het moeten begrijpen, waarom anders schrijf ik hier? Ik ben er nog niet helemaal uit. En zolang ik het nog niet weet, vind ik vooral dat ik bij moet blijven. 

Als moeders betaald zouden krijgen voor hun werk in huis, zouden ze 3500 euro per maand verdienen.

Dit las ik van de week in de krant en ik wist niet of ik er nu om moest lachen of huilen. We weten allemaal dat het in het leven niet allemaal even eerlijk is verdeeld. Dus ook niet in het huishouden, en de taken tussen man en vrouw. Het is meer regel dan uitzondering dat er altijd een iemand is die de meeste zorgtaken op zich neemt. En dat hoeft helemaal geen slecht iets te zijn. Maar ik zou het helemaal niet erg vinden als ik dan inderdaad bovenstaand salaris erbij zou krijgen.

Dat werd door de Britse gsmprovider Three berekend. De provider telde te lonen op van mensen die al het werk van moeders over zouden kunnen nemen; huishoudster, babysitter en privxe9leraar. Zowel werkende als thuisblijf moeders werden ondervraagd. Moeders besteden zo'n 10 uur per dag aan schoonmaken, koken, opruimen, wassen, kinderen aankleden, boodschappen doen en hulp bij huiswerk. Ook strijken en de kinderen naar school, feestjes of sport brengen eist bijna twee uur per dag.

Ik moet hier wel een kleine correctie doen, strijken doe ik niet aan, maar dat is dan ook het enige waar ik op bezuinig. En wat dacht je van, brengen naar zwemles, in een benauwde kantine moeten hangen (zou zeker extra geld moeten opleveren), mee naar logopedielesjes, enzovoorts.

Offers

Exe9n op de drie moeders slaapt minder dag zes uur per nacht. En maar liefst 83 procent heeft minder dan een uur per dag tijd voor zichzelf. x93De moderne moeder brengt veel offers en verzet veel werk, zonder dat ze daar erkenning voor krijgenx94, is de conclusie van het onderzoek.

En daar ben ik het nu wel mee eens. Iedereen vindt het maar heel normaal dat het de moeders zijn die altijd snachts hun bed uitgaan, wakker worden van hun kids, etc. Als ik voor mezelf nu even moet uitrekenen hoeveel nachten ik al niet ononderbroken heb geslapen, dan is het gewoon schrikken. Dan begin ik pas te tellen bij de daadwerkelijke geboorte van oudste, die zeker het eerste jaar niet doorsliep. Start dus 365 dagen, + anderhalf jaar van jongste is 548 afgerond en dat dus al bij elkaar 913 nachten waarin ik meer dan 1 keer per nacht er uit ben geweest. In die periode moest ik het inderdaad doen met krap 5 uurtjes per nacht. Niet te vergeten alle borstvoedingen van de boys, wat een uren zijn dat bij elkaar zeg. En dat doe je uiteraard met alle liefde. Ook nu nog word ik zeer regelmatig midden in de nacht gewekt door een van de jongens, Dat kan een nat bed zijn, een nare droom of gewoon een van de twee die bij je in bed kruipt om daar lekker verder te ronken. Als er een iets is wat ik mis en wat me zeker veel geld waard zou zijn, dan is het een goeie nachtrust en rust in het algemeen.

Maar goed, sommige dingen gaan nu eenmaal niet samen en dit is een goed voorbeeld ervan. Afgelopen dagen had ik migraine en dus lag ik met de gordijnen dicht, plat op bed, een beetje slapen en nog meer slapen. En toen ik vanochtend wakker werd, toen merkte ik pas hoe moe ik nog steeds ben. Manlief zegt kom er eens uit, het is tien uur, hoe kun je nu nog steeds moe zijn? Nou, dat kan ik dus helaas heel goed.

 Maar een salaris van 3500 euro bovenop mijn salaris van 24 uur in de week werken, dat zou nou mogelijkheden geven. Toch af en toe een poets, makkelijker gebruik maken van oppas en vooral mezelf trakteren op uitjes waar ik van uitrust. Maar goed, voor alle moeders out there. We verdienen heel veel, we krijgen het alleen (nog) niet!

Een aantal blogs geleden had ik het over mijn oudste zoon van 6 en het wel of niet blijven kleuteren. De juf gaf aan dat ze vond dat we hem een tweede keer groep 2 moesten gunnen. Ze had een aantal goede argumenten daarvoor, maar het voelde niet goed voor ons. Na veel nadenken, informatie inwinnen en nog meer piekeren gingen we het tweede gesprek in met de juf. Zij herhaalde toen haar boodschap, maar luisterde goed naar onze argumenten en legde de beslissing bij ons neer.

 Hierop volgde weer een zelfde periode van nadenken, informatie inwinnen en nog meer piekeren. Uiteindelijk ging het ons om dat allereerste gevoel, namelijk het gevoel van onraad, dat blijven zitten nu niet goed zou zijn voor onze zoon. Met flink wat moeite namen we de beslissing om hem naar groep 3 te laten gaan, tegen advies van school in. Hij zou dan  wel het stempel x91zorgleerlingx92 meekrijgen. Ons idee was en is dat een jaar extra in groep 2 niet onze zoon x91kieteltx92 en prikkelt om verder te leren. Jongetjes moeten nu eenmaal een beetje uitgedaagd worden en hij is zo leergierig. En ja, mijn manneke heeft een heel eigen leertempo en stijl!

 Dan denk je, dat is nu dat, klaar. Nee, we moesten nog op gesprek bij de intern begeleidster. Met het lood in onze schoenen liepen we de schoolgang in. Ik ging er helemaal vanuit dat we opnieuw onze beslissing moesten rechtvaardigen. Echter, tot onze grote verbazing blies de wind nu uit een andere hoek. Ze had zoonlief op gesprek gehad, had hem een oude cito toets laten doen en met hem gesproken over groep 3, leren lezen en dergelijke. Haar conclusie: ik ben het met jullie eens. Hij heeft goed gescoord op de cito, heeft een goede werkhouding, ik denk dat hij het gaat redden in groep 3. Het is reuze fijn om dat te horen en bevestiging te krijgen, maar op dat moment dacht ik alleen maar x91what the fuck?x94.

 Vandaag had ik het er met een andere moeder over. Haar reactie was dat ze het maar raar vond dat een intern begeleidster een juf zou afviel. Dat is natuurlijk zo, maar ik dacht toen, kan mij het schelen, dan valt ze de juf  maar af. Ik wil niet dat ze politiek correct achter de juf gaat staan en dat over de rug van mijn kind! 

Het zegt natuurlijk alles over de volgorde van de procedure en dat die totaal niet klopte.  Ik heb no hard feelings naar deze personen toe. Ik weet dat ze naar eer en geweten hebben gehandeld. Maar goed, de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen zeggen ze weleens.

De les die ik heb geleerd, naar mijn intuitie luisteren. Het lijkt misschien moeilijk, maar als het lukt, dan zie je dat binnen no time je de erkenning krijgt, dat het zo goed is.

via www.hm.com

Ik ben gek op schoenen. Schoenen kun je altijd kopen! Of je nu zwanger, gewoon dik of sagerijnig bent, schoenen stellen nooit teleur. In tegenstelling tot een goeie bikini, badpak of lingerie moeten aanschaffen. Menigeen weet dan ook van mijn slipperverslaving, die langzaam uitgroeit naar een sandelen met sleehakfascinatie en een goede laars versmaad ik ook niet. Daar kan je immers de hele lange herfst en winter mee door.

Vandaag was ik dan ook even heerlijk online aan het neuzen/nog niet echt shoppen (lekker goedkoop). Het is toch P weer buiten en niet de deur uit hoeven om op de hoogte te zijn van alle nieuwe dingen in de winkels, het is toch wel ideaal. Een korte joggingbroek voor de jongens op vakantie, hup een lekkere broek in de winkelmand erbij voor mij. Eerlijk zullen we alles delen, het is nog steeds de jongens iets meer dan mij. Wat eigenlijk belachelijk is als ik naar hun kledingkasten kijk en hoe ze verwend worden met kleding die doorgeschoven wordt ( waar ik overigens heel blij mee ben).

Maar het wordt weer zo langzamerhand tijd voor wat bezuinigen en dus blijven de spullen in de shoppinglist staan (die dan wel weer 7 dagen wordt bewaard voor je). Lang leve de economie, commercie en hoe wordt  je verleidt tot steeds meer en meer kopen, kopen, kopen. 

Dus ik surf lustig en rustig verder en kom bij deze klompjes terecht. Deze rage laat ik helemaal aan mij voorbij gaan, het is niet mijn ding. En ik kijk nog eens naar die klompjes en ik weet waarom ik deze dingen niet ga kopen. Jaren geleden had ik een soortgelijk iets in mijn kast staan van palladium. Een bruin leren klompje, goeie hak, van achteren open en ik heb ze ook wel gedragen. Maar ze zaten niet superlekker en uiteindelijk vond ik ze toch wel lomp. Dus deze zijn al geruime tijd exit. Jammer eigenlijk, had ik het nou bewaard, had ik er een dag op kunnen lopen, was ik helemaal hip geweest en had ik  ze daarna weg kunnen doen. Maar goed wie wat bewaard, heeft wat, dus ik niet alles maar weg doen. Je weet nooit wat volgend jaar in de mode is. Tenminste ik nog niet.

Ik kijk terug op best wel een aardige dag. Er zijn heel veel dingen die ik kan opnoemen die niet zo aardig of leuk zijn. Maar het mooie weer dwingt me ertoe, om de andere kant te bekijken. Hier zit ik , achter de computer. De deur staat open, de hor is dicht, ik voel de warmte nog buiten hangen en ik vind het heerlijk. Ik hou van warmte, en ik hou van zon en van dit weer. Zweet en andere ongemakken, ik neem ze er bij, zo veel liever dan wintertenen, een kouwe neus en oren die er afvriezen. 

En ook al zou ik nu liever op het strand willen liggen, naar het bostheater willen gaan of voor mijn tentje op een bergtop willen bivakeren. Dit is ook niet slecht. Ik heb net een geweldige ontdekking gedaan, online en volgens mij doet niemand het nog. Het was echt superleuk. Ik ben terecht gekomen op een poolparty ergens in Afrika. Eerst was de muziek nog boring, uit de jaren'80. Maar hoe langer ik bleef plakken, hoe beter de muziek werd en hoe gezelliger het hele gebeuren. Ik kan het, dansen in mijn stoel, op een feestje zijn en toch netjes thuis. Hoe cool is dat! PARTY PEOPLE IN DA HOUSE !

En dan komt nog het beste van het hele verhaal. Zo ga ik naar bed, en dan komt het mooiste moment van elke dag voorbij. Ik loop zachtjes naar boven, eerst naar zolder en doe daar de deur open. Het ganglicht heb ik aan, zodat ik mijn oudste zoon zie liggen in zijn bedje. Zijn gezichtje is als van een engeltje, de rust die ervan af straalt. Ik sta er dan een minuutje en verwonder me. Dat dit echt mijn kind is, dat hij al zo groot is, dat hij zo mooi en lief is en dat ik zo immens veel van hem hou. Ik druk zachtjes een kus op zijn voorhoofd en fluister welterusten. Dan loop ik naar beneden en ga de kamer van mijn jongste zoon binnen. Ik zie hem liggen en herken mijn eigen slaaphouding bij hem. Daar ligt mijn tweede engeltje en ik kan niet geloven dat ook hij echt mijn kindje is. Waar ik net zo zielsveel van hou als die andere kleine. Je kan er soms niet bij met je hoofd dat liefde telkens weer je zo kan raken. Dat je van meerdere personen zo ontzettend veel kan houden. 

Soms kan het leven heel simpel zijn en zit geluk in hele kleine dingen. Vanochtend op de fiets met jongste naar de markt gegaan. Onderweg keuvelen over koetjes, kalfjes, de regendruppeltjes die vallen en wat we nou voor fruit gaan kopen op de markt. Op die momenten voel ik me extra gezegend dat het moederschap mij niet is ontgaan, het is gewoon supergezellig. Zo'n kleine peuterpuber die steeds beter begint te babbelen en van die geweldig mooie opmerkingen kan maken. 

Op de markt her en der een babbeltje maken, even bij de Appie langs waar ik ooit jaren heb gewerkt (om mijn studie te kunnen betalen) en daar wederom kletsen met een oude collega. Het is allemaal gewoon goed. Niet veel later sta ik op het schoolplein op de oudste te wachten, maar die heeft een speelafspraakje geregeld bij een vriendje. Dus ga ik zonder oudste retour en bedenk ik me al glimlachend dat hij dat in het begin van het schooljaar nog zo lastig vond, afspraakjes maken. Dat deed hij op het allerlaatste moment en dan waren de meeste vriendjes al "bezet". Maar in de praktijk leer je snel en dus doet hij ook in de vroege ochtend al bij me checken of er tijd is om te spelen en zie ik hem voor de kring al een 'date' regelen. 

De tijd vliegt, ik voel me oud en toch geniet ik. Hoe raar kan het leven zijn. Dat je eerst ouder moet worden voordat je beseft dat de tijd echt heel snel gaat, dat vroeger lang niet zo slecht was en dat je elke dag moet proberen te genieten van alle mooie momenten.

Die 2 zonen van mij, dat zijn best wel wel moederskindjes en ik geniet ervan. Het grootste deel van de knuffels en kusjes gaan mijn richting op en ik kan daar niet heel erg mee zitten. Voor je het weet zijn ze groot en doen ze niet meer aan knuffelen en willen ze alleen maar stoeien en sporten met hun pa.

Maar morgen is het vaderdag, dus waren we al even aan het bespreken wat dan te kopen voor hun paps. Zegt zoonlief doodleuk " Waarom vaderdag? papa doet toch niks voor ons?". Auuuuuwwwww, das pijnlijk. Gelukkig kon papalief er wel om lachen (als een boer met kiespijn), maar toch……